“TheEconomist” në një artikull të fundit ka ndarë gjuhët sipas nivelit të vështirësisë që një anglishtfolës has për t’i mësuar.
Kështu në artikull thuhet se vështirësia për të mësuar një gjuhë të huaj nuk qëndron vetëm në kompleksitetin e saj të qenësishëm. Gjuhët janë komplekse në mënyra të ndryshme (edhe pse të gjitha mësohen lehtë që nga foshnjat).
Arsyeja kryesore që një gjuhë është e vështirë është se ajo është e ndryshme nga gjuha që një njeri flet që nga lindja.
Departamenti Amerikan i Shtetit i vendos gjuhët që u mëson diplomatëve në katër kategori me vlerësime se sa kohë u duhet për t’i mësuar nga 24 në 88 javë.
Sipas “TheEconomist” gjuha shqipe mund të mësohet nga anglishtfolësit për 44 javë, që është dhe kategoria e tretë e vështirësisë, nga 4 kategori. Ndërsa gjuhët më të lehta për t’u mësuar janë frëngjisht, italisht, spanjisht etj., ndërkohë që gjuhët më të vështira, që mund të marrin deri në 88 javë për t’u mësuar janë gjuha arabe, japoneze, koreane dhe mandarin.
Çfarë qëndron në themel të vështirësisë së gjuhëve të tilla për një anglishtfolës?
Gjëja e parë që shumë nxënës do të mendojnë është sistemi i shkrimit. Në të vërtetë, asnjë nga gjuhët më të vështira të Departamentit të Shtetit nuk është shkruar me alfabetin latin të përdorur nga shumica e gjuhëve evropiane.
Një mënyrë e dytë që gjuhët mund të jenë të vështira është me tinguj dhe dallime që nuk ekzistojnë në gjuhën e nxënësit.
Leksiku padyshim gjithashtu ka rëndësi. Shumica e gjuhëve evropiane kanë një paraardhës (të quajtur proto-indo-evropian) dhe kështu fjalët e tyre, gjithashtu, shpesh vijnë në çifte të lidhura. Por gjuhët evropiane ndajnë fjalorin për një arsye tjetër: ato kanë huazuar lirisht nga njëra-tjetra gjatë shekujve.
Gjuhëve që nuk kanë lidhje me ato evropiane (arabishtja nga familja semite, ose kinezishtja nga ajo kino-tibetiane) jo vetëm që do t’ju mungojë mbivendosja “gjenetike” në fjalor. Ata janë kulturalisht të largët, dhe kështu kanë huazuar shumë më pak fjalor evropian.
Dhe së fundmi është edhe gramatika. Shumë njerëz e lidhin gramatikën e ndërlikuar me lista të gjata mbaresash që ndryshojnë sipas përdorimit të një fjale në një fjali. Kjo shfaqet në të gjithë arabishten, në të cilën ato ndryshime mund të jenë gjithashtu parashtesa, prapashtesa ose zanore dhe bashkëtingëllore të futura në mes të një fjale. Kjo më shumë se çdo gjë tjetër përbën vështirësinë e gjuhës../noa.al
