Në vitin 1995, gjatë Konferencës Botërore për Gratë në Pekin, një nga figurat më të mëdha shpirtërore të shekullit XX, Mother Teresa, u drejtoi grave të botës një letër që mbetet edhe sot një thirrje e fuqishme për reflektim. Mesazhi i saj nuk ishte thjesht një koment për rolin e gruas në shoqëri, por një meditimi i thellë mbi dashurinë, familjen, dhe mënyrën se si burrat dhe gratë janë krijuar për të plotësuar njëri-tjetrin.
Në thelb të mesazhit të saj qëndron një ide shumë e thjeshtë, por e thellë: barazia nuk do të thotë njësojshmëri. Nënë Tereza theksonte se bukuria e krijimit qëndron pikërisht tek dallimet. Burrat dhe gratë janë të barabartë në dinjitet, por të ndryshëm në mënyrën se si shprehin dashurinë dhe në mënyrën se si kontribuojnë në jetën e njëri-tjetrit dhe të shoqërisë. Për të, këto dallime nuk janë pengesë, por pasuri, sepse vetëm së bashku ato krijojnë një harmoni më të plotë të dashurisë njerëzore.
Ajo shpesh shprehte një ide shumë domethënëse: askush nuk mund të bëjë gjithçka. Secili prej nesh ka një mision të veçantë. Ajo thoshte se ajo që bënte vetë për të varfrit nuk ishte diçka që të gjithë mund ta bënin, ashtu si edhe ajo nuk mund të bënte shumë nga gjërat që bëjnë të tjerët. Por kur njerëzit bashkojnë dhuratat e tyre, atëherë lind diçka e bukur. Kjo filozofi shtrihet edhe në marrëdhënien mes burrit dhe gruas: secili sjell një dimension të ndryshëm të dashurisë, dhe së bashku ata pasqyrojnë më mirë dashurinë e Zotit.
Një pjesë qendrore e mesazhit të saj është roli i nënës. Nënë Tereza e shihte mëmësinë si një dhuratë të jashtëzakonshme dhe të shenjtë. Për të, dashuria e nënës është një nga shprehjet më të fuqishme të dashurisë hyjnore në botë. Një nënë nuk është vetëm ajo që sjell një fëmijë në jetë, por ajo që e rrit atë me dashuri, sakrificë dhe përkushtim. Kjo dashuri, sipas saj, është themeli mbi të cilin ndërtohet një shoqëri e shëndetshme.
Megjithatë, mesazhi i saj nuk kufizohet vetëm tek roli i gruas si nënë. Ajo flet edhe për familjen si vendi ku lind dhe rritet dashuria. Familja, sipas saj, është shkolla e parë e jetës. Aty fëmijët mësojnë të duan, të falin dhe të besojnë. Kur familja është e fortë dhe e bashkuar, ajo bëhet një burim paqeje për gjithë shoqërinë. Por kur familja dobësohet ose shkatërrohet, pasojat shpesh ndihen në gjithë shoqërinë: në vetminë e njerëzve, në mungesën e dashurisë dhe në problemet sociale që lindin prej saj.
Nënë Tereza vë theks të madh edhe tek pranimi i vetes. Ajo thotë se për të dashur të tjerët duhet së pari të pranojmë dhe të duam veten ashtu si jemi krijuar. Vetëm kur e pranojmë këtë identitet mund të ndërtojmë marrëdhënie të shëndetshme dhe të sjellim paqe në botë. Mohimi i bukurisë së dallimeve, sipas saj, sjell ndarje dhe konflikt, ndërsa pranimi i tyre sjell harmoni dhe mirëkuptim.
“….Më duhet të them se nuk arrij të kuptoj se përse disa pohojnë se burri e gruaja janë saktësisht të barabartë, duke mohuar kështu bukurinë e diversitetit që ekziston midis burrit e gruas.
Dhuratat e Zotit janë të gjitha të mira, por jo domosdoshmërisht të njëjta. I përgjigjem shpesh kujtdo që më thotë se i pëlqen t’i shërbej të varfërve ashtu siç i shërbej unë: “Atë që bëj unë nuk jeni të aftë ta bëni ju. Atë që bëni ju nuk jam e aftë ta bëj unë, por ju e unë së bashku, mund të bëjmë diçka të bukur për Zotin. Kjo vlen dhe për diferencat midis gruas e burrit.
Zoti krijoi secilin prej nesh, çdo qenie humane, për diçka të madhe: të duash e të të duan. Përse Zoti i krijoi burrat e gratë? Sepse dashuria e një gruaje është një nga fytyrat e dashurisë së Zotit. Dashuria e një burri është një tjetër fytyrë e të njëjtës dashuri.
Burri e gruaja janë krijuar për të dashuruar, por secili në mënyrë të ndryshme: burri e gruaja plotësojnë njëri-tjetrin e të dy së bashku shfaqin dashurinë e Zotit shumë më mirë se sa mund ta bënin të ndarë. Kjo fuqi speciale dashurie që kanë gratë nuk është kaq evidente se sa kur ato bëhen nëna.
Qenia nënë është dhurata që Zoti i bën gruas. Sa mirënjohës duhet t’i jemi Zotit për këtë dhuratë që sjell me vete gëzim të madh për një botë të tërë, si për burra dhe për gratë. E këtë dhuratë kaq speciale ne mund ta shkatërrojmë me të keqen e abortit, por dhe me anë të faktit se mendojmë se ka gjëra më të rëndësishme se sa dashuria.
Asnjë punë, asnjë program karriere, asnjë zotërim material, asnjë ide “lirie” mund të zëvendësojë dashurinë. Gjithçka që shkatërron dhuratën e të qenit nënë, që është një dhuratë e Zotit, shkatërron dhuratën më të çmuar që ky Zot i bën grave, atë të dashurisë si grua.
Zoti na ka thënë: “Duaje tjetrit si vetveten”. Por deri sa nuk duam veten si mund të duam tjetri me të njëjtën mënyrë. Por si mund të dua veten kur nuk pranoj si Zoti më ka bërë?
Kushdo që mohon bukurinë e diferencës midis burrit e gruas, nuk pranojnë se si Zoti u ka bërë e pra nuk mund të duan dot tjetrin. Ata nuk mund të sjellin gjë tjetër veçse ndarje, hidhërim e të shkatërrojnë paqen në botë. E aborti shkatërron më shumë se gjithçka paqen në botë sot. E gjithkush që absolutisht kërkon që gruaja e burri të jenë të njëjtë janë të gjithë të favorshëm ndaj abortit.
Në vend të dhimbjes e vdekjes le të sjellim paqen e gëzimin në botë. Për këtë qëllim duhet t’i kërkojmë Zotin dhuratën e paqes e të mësojmë të duhemi e të pranojmë njëri-tjetrin si vëllezër e motra, bijtë e Zotit.
E dimë se ambienti më i mirë ku fëmija mëson të dojë e të lutet është familja, ku babai e nëna është dëshmitari më i mirë i dashurisë e i lutjes. Aty ku ka një krisje apo një ndarje të familjes, shpesh herë fëmijët rriten pa ditur se ç’do të thotë dashuri e lutje.
Një vend me shumë familje të tilla të shkatërruara ka padyshim mjaft probleme. Shpesh kam qenë dëshmitare e faktit, e veçanërisht në vendet e pasura, se fëmijët kërkojnë shpëtim tek droga o në gjëra të tjera në momentin kur duhet të përballojnë indiferencën e familjes.
Nga ana tjetër, kur familjet janë të forta e të bashkuara, fëmijët janë në gjendje të shohin në dashurinë e nënës e të babait dashurinë speciale që Zoti ka për ta e mund të arrijnë ta bëjnë vendin e tyre, një vend ku dashurohet e lutet.
Fëmija është dhurata më e bukur që Zoti mund t’i bëjë familjes: e ky ka nevojë për nënë e babanë, pasi si njëri e tjetri i manifeston dashurinë e Zotit në mënyrë speciale.
Një familje që lutet së bashku, janë së bashku e kur janë së bashku duan njëri-tjetrin ashtu si Zoti i ka dashur të gjithë e secilin. E veprat e dashurisë janë gjithmonë vepra paqeje.
E le të ruajmë në zemrën tonë gëzimin për të dashuruar e ta ndajmë këtë gëzim me të gjithë ata që gjenden në rrugën tonë…”
Nënë Tereza vë theks të madh edhe tek pranimi i vetes. Ajo thotë se për të dashur të tjerët duhet së pari të pranojmë dhe të duam veten ashtu si jemi krijuar. Vetëm kur e pranojmë këtë identitet mund të ndërtojmë marrëdhënie të shëndetshme dhe të sjellim paqe në botë. Mohimi i bukurisë së dallimeve, sipas saj, sjell ndarje dhe konflikt, ndërsa pranimi i tyre sjell harmoni dhe mirëkuptim.
Mesazhi i saj është i thjeshtë, por i thellë: të ruajmë në zemrat tona gëzimin e të dashuruarit dhe ta ndajmë atë me të gjithë ata që takojmë në rrugën tonë. Sepse çdo akt i vogël dashurie është në thelb një akt paqeje për botën.
Foto nga Google Images
Artikulli pregatitur nga ACTVUSA
