Për mua, si për shumë gazetarë të tjerë, 21 janari 2011 nisi si një ditë e zakonshme pune. Një tjetër ditë në kalendarin e ngjeshur të politikës shqiptare. Në atë kohë punoja në Gazeta Republika, në sektorin e politikës, ku mbuloja aktivitetet e Partisë Socialiste, atëherë në opozitë. Askush prej nesh nuk e dinte se ajo ditë do të kthehej në një nga plagët më të rënda të demokracisë shqiptare. Disa ditë para protestës, ajri ishte rënduar. Retorika politike ishte bërë më e ashpër se kurrë, akuzat fluturonin nga një krah në tjetrin dhe zemërimi rritej nga dita në ditë. Protestat politike në Shqipëri kanë pasur gjithmonë peshë, kanë mbledhur turma, kanë trazuar qytete. Kjo nuk pritej të ishte ndryshe. Përkundrazi, gjithçka paralajmëronte një shpërthim.
Shkëndija ishte video-skandali i publikuar më 11 janar, ku Ilir Meta, në atë kohë zëvendëskryeministër dhe ministër i Jashtëm, shfaqej me një bllok të zi në dorë, duke bërë pazare me pasuritë publike në zyrën e Dritan Priftit. Pamjet ndezën zemërimin popullor dhe polarizuan thellë skenën politike. Partia Socialiste thirri qytetarët në protestë më 21 janar, “pa flamur dhe pa paragjykim”.
Mesdita e asaj të premteje mbetet e ngulitur në kujtesën time.
Protestuesit u mblodhën fillimisht para godinës së Partisë Socialiste dhe më pas nisën marshimin në këmbë, nga sheshi “Skënderbej” drejt Kryeministrisë. Në rrugë kishte militantë, por edhe qytetarë të zakonshëm, njerëz të irrituar, të lodhur, të zemëruar. Thirrjet për largimin e Sali Berishës dhe Ilir Metës kumbonin fort mes godinave të Tiranës.
Kjo protestë ishte ndryshe. Në krye nuk kishte politikanë. Nuk kishte figura drejtuese. Ishin vetëm qytetarët. Një det njerëzish që ecte drejt Kryeministrisë, ndërsa lidershipi i opozitës e shikonte gjithçka nga lart, nga dritaret e kullave binjake. Ne gazetarët e vumë re menjëherë këtë boshllëk.
Pastaj, gjithçka ndryshoi.
Fillimisht shtyrje. Pastaj gurë. Pllaka trotuari që shkëputeshin nga toka dhe fluturonin drejt policisë, Gardës, makinës që hidhte ujë mbi protestuesit. Gurët ktheheshin mbrapsht, pa dallim, duke rrezikuar edhe ne, gazetarët dhe operatorët, që përpiqeshim të dokumentonim kaosin. Pemët përpara dhe anash Kryeministrisë morën flakë. Zhurma e përplasjes, britmat, tymi dhe era e djegies krijuan një skenë që nuk ngjante më me protestë, por me betejë.
Rreth orës 15:00, situata doli plotësisht jashtë kontrollit. Gazi lotsjellës mbushi ajrin dhe të priste frymën. Sytë digjnin, koka rëndohej, orientimi humbiste. Kordoni policor u çorientua. Njerëzit vraponin pa ditur nga të shkonin. Dëgjoheshin thirrje, ulërima, fyerje, frikë.
Dhe pastaj, të shtënat.
Në fillim askush nuk e kuptoi çfarë po ndodhte. Mendonim se ishin fishekë manovër. Por kur pamë trupat që binin përtokë, kur pamë gjakun që njolloste asfaltin para Kryeministrisë, gjithçka u bë e qartë. Ato nuk ishin më paralajmërime. Ishin plumba të vërtetë.
Protestuesit nisën të shpërndaheshin. Frika kishte zëvendësuar zemërimin. Një protestë disaorëshe u mbyll me katër jetë të shuara. Të vrarë me plumba, por më parë të vrarë nga gjuha e urrejtjes dhe retorika politike.
Rrugës për t’u kthyer në redaksi, kërkoja dëshpërimisht një farmaci. Koka më shpërthente nga gazi lotsjellës, sytë më digjnin. Por Tirana ishte mbyllur. Qepenat e dyqaneve, lokaleve, gjithçka ishte e kyçur. Një qytet i heshtur pas një dhune të bujshme.
Ishte një ditë e trishtë. Një ditë që tregoi sa e brishtë është politika shqiptare dhe sa e shtrenjtë është kostoja që paguajnë qytetarët.
Sot, pas 15 vjetësh, 21 janari mbetet një plagë e hapur. Një ngjarje e ndodhur në mes të Tiranës, para kamerave, e filmuar, e dokumentuar, në sytë e mijëra njerëzve dhe miliona shqiptarëve. Me autorë, me përgjegjës, por ende pa drejtësi për katër protestuesit që humbën jetën.
Një kujtesë që nuk shuhet. Një heshtje që rëndon ende.
