Vilson Blloshmi, një nga poetët më të ndritur të Shqipërisë, mbetet një simbol i qëndresës intelektuale dhe artistike kundër regjimit komunist. I lindur më 18 mars 1948 në fshatin Bërzeshtë të Librazhdit, ai u dallua që herët për talentin e tij të jashtëzakonshëm në poezi dhe përkushtimin ndaj artit.
Pavarësisht rezultateve të shkëlqyera në shkollë, Vilsoni u përball me diskriminim për shkak të biografisë së tij familjare, duke mos iu dhënë mundësia të vazhdonte arsimin e lartë. Megjithatë, ai nuk u dorëzua. Gjatë viteve të punës si bujk, druvar dhe minator, ai vazhdoi të shkruante poezi dhe të përkthente vepra të autorëve të huaj, duke pasuruar kulturën shqiptare me një ndjeshmëri të veçantë dhe një stil të rafinuar.
Poezia e tij, siç është rasti i veprës “Saharaja,” përshkruan realitetin e ashpër të kohës dhe shpirtin e lirë të një artisti që refuzonte të nënshtrohej. Kjo poezi, e cila përqas Shqipërinë me shkretëtirën e Saharasë, u konsiderua si një akt “agjitacioni dhe propagande” nga regjimi komunist.
Në vitin 1976, Vilson Blloshmi u arrestua së bashku me poetin Genc Leka, duke u akuzuar për “sabotim ekonomik” dhe “agjitacion e propagandë kundër pushtetit popullor.” Pas një procesi gjyqësor të manipuluar, më 13 qershor 1977, ata u dënuan me vdekje. Ekzekutimi i tyre u krye më 17 korrik 1977, duke lënë pas një boshllëk të madh në kulturën shqiptare.
Pas rënies së regjimit komunist, Vilson Blloshmi u shpall “Martir i Demokracisë” dhe “Qytetar Nderi” i Librazhdit. Poezitë dhe përkthimet e tij, të cilat u sekuestruan dhe u ndaluan gjatë jetës së tij, sot janë një thesar i çmuar i letërsisë shqiptare. Ai mbetet një shembull frymëzimi për brezat e rinj, duke na kujtuar se arti dhe liria janë më të fuqishme se çdo formë shtypjeje.
