Ka disa data që nuk mbeten thjesht në kalendar. Ato bëhen pjesë e kujtesës së një kombi dhe e historisë së botës. 11 Shtator i 2001 është një prej tyre.
Atë mëngjes, Amerika u zgjua si çdo ditë tjetër. Njerëzit shkuan në punë, fëmijët shkuan në shkolla, avionët u ngritën nga aeroportet dhe qytetet nisën ritmin e zakonshëm të jetës. Askush nuk mund ta imagjinonte se brenda pak orësh vendi do të përballej me një nga tragjeditë më të mëdha në historinë e tij.
Nëntëmbëdhjetë terroristë të lidhur me al-Qaedan rrëmbyen katër avionë pasagjerësh. Dy prej tyre u përplasën me Kullat Binjake të World Trade Center në New York. Një avion tjetër goditi Pentagonin, ndërsa pasagjerët dhe ekuipazhi i Flight 93 u përpoqën të rimerrnin kontrollin e avionit. Ai u rrëzua në një fushë pranë Shanksville, Pennsylvania, duke mos arritur objektivin e tij.
Në atë ditë humbën jetën 2,977 njerëz jo vetëm nga SHBA, por nga 90 vende të botës. Midis tyre kishte punonjës zyrash, prindër, fëmijë, udhëtarë, zjarrfikës, policë, mjekë dhe njerëz të profesioneve e prejardhjeve të ndryshme.
Por pas shifrës 2,977 qëndrojnë mijëra histori njerëzore.
Qëndrojnë familje që atë mëngjes humbën një bashkëshort, një nënë, një baba, një djalë apo një vajzë. Qëndrojnë fëmijë që pritën në shtëpi një prind që nuk u kthye më. Qëndrojnë telefonata të fundit, përqafime të fundit dhe fjalë të fundit që u kthyen në kujtime të përjetshme.
Dhe mbi të gjitha, qëndron dhimbja e një kombi.
Por 11 Shtatori nuk tregoi vetëm se sa e madhe mund të jetë dhimbja. Ai tregoi edhe se sa e madhe mund të jetë zemra e një populli.
Në New York, ndërsa ndërtesat binin dhe tymi mbulonte qytetin, zjarrfikës, policë, mjekë dhe qytetarë të zakonshëm vrapuan drejt rrezikut, ndërsa të tjerët përpiqeshin të shpëtonin prej tij. Qindra mijëra njerëz në ditët dhe muajt që pasuan u bashkuan në përpjekjet e shpëtimit, rikuperimit dhe ndihmës.
Ishte një Amerikë që la mënjanë çdo dallim.
Nuk kishte rëndësi nga vinte dikush. Nuk kishte rëndësi çfarë ngjyre kishte lëkura, çfarë besimi kishte, çfarë gjuhe fliste apo nga cili shtet vinte.
Nëpër qytete u ngritën flamuj amerikanë. Njerëzit u mblodhën për të ndihmuar familjet e viktimave. Të panjohurit përqafuan njëri-tjetrin. Mjekët punuan pa pushim. Zjarrfikësit dhe policët u kthyen përsëri në Ground Zero. Vullnetarë nga shtete të ndryshme erdhën për të ndihmuar në shpëtim dhe pastrimin e rrënojave. Përpjekjet e shpëtimit dhe rikuperimit në Ground Zero vazhduan për muaj.
Në mes të kësaj tragjedie u shfaq një tjetër fytyrë e Amerikës: solidariteti.
Një komb i plagosur, por jo i dorëzuar.
Një komb në zi, por i bashkuar.
Një komb që kishte humbur mijëra jetë, por që nuk humbi besimin te forca e komunitetit, te sakrifica dhe te njëri-tjetri.
Dhe ndoshta kjo është një nga mësimet më të rëndësishme të 11 Shtatorit: forca e Amerikës nuk është vetëm në ndërtesat e saj, në ekonominë e saj apo në fuqinë e saj ushtarake. Forca e saj është edhe te njerëzit që, në momentin më të vështirë, ngrihen për të ndihmuar njëri-tjetrin.
Flight 93 mbetet një simbol i kësaj guximi. Pasagjerët dhe ekuipazhi mësuan se çfarë po ndodhte dhe vendosën të luftonin. Sakrifica e tyre shpëtoi jetë të tjera.
Sot, 25 vjet më vonë, kujtimi i 11 Shtatorit vazhdon të jetojë.
Në Memorialin e 11 Shtatorit, emrat e viktimave janë të gdhendur në bronz. Uji rrjedh vazhdimisht në pishinat përkujtimore, ndërsa emrat e njerëzve që humbën jetën dëshmojnë se pas çdo numri ishte një jetë, një familje dhe një histori.
Ne kujtojmë ata që humbën jetën. Kujtojmë familjet që mbajtën dhimbjen. Kujtojmë zjarrfikësit, policët, mjekët dhe të gjithë ata që vrapuan drejt rrezikut për të shpëtuar të tjerët. Kujtojmë njerëzit e zakonshëm që atë ditë bënë gjëra të jashtëzakonshme. Dhe kujtojmë një Amerikë që, përballë terrorit, zgjodhi të mos ndahej, por të qëndronte së bashku.
Zoti i bekoftë të gjithë ata që humbën jetën më 11 Shtator 2001. Zoti i bekoftë familjet e tyre, heronjtë që sakrifikuan veten dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës. 🇺🇸
Artikulli përgatitur nga ACTVUSA
