Pak para mbledhjes mes ministrave të Jashtëm të Bashkimit Evropian dhe homologëve të Ballkanit Perëndimor, Komisionerja për Zgjerim, Marta Kos, njoftoi se BE-ja do të disbursojë afro 200 milionë euro për Shqipërinë dhe Malin e Zi në kuadër të Planit të Rritjes. Sipas saj, “gjithçka po ecën mirë” dhe rajoni po avancon drejt integrimit gradual në strukturat evropiane.
“Në zbatimin e Planit të Rritjes gjithçka po ecën mirë dhe në ditët në vijim do të disbursojmë afro 200 milionë euro për Malin e Zi dhe Shqipërinë. Gjithashtu po sjellim rezultate konkrete sa i përket integrimit gradual, pasi, siç e dini, javën e kaluar Serbia iu bashkua Shqipërisë, Malit të Zi dhe Maqedonisë së Veriut në SEPA.
Ndërkohë po përgatisim Samitin BE–Ballkani Perëndimor, i cili do të mbahet në Podgoricë më 5 qershor, dhe pres një angazhim shumë të fortë nga të gjithë kandidatët e Ballkanit Perëndimor për të qëndruar të palëkundur në rrugën evropiane,” tha ajo.
Por pyetja që lind natyrshëm është: për kë po ecën mirë realisht?
Sepse ndërsa në Bruksel flitet për “rezultate konkrete”, qytetarët shqiptarë vazhdojnë të jetojnë me paga minimale, me çmime europiane dhe me shërbime publike që shpesh mbeten larg standardeve që BE pretendon të promovojë. Në çdo raport ndërkombëtar për Shqipërinë vazhdojnë të përsëriten të njëjtat plagë: korrupsioni, kapja e institucioneve, emigrimi masiv dhe mungesa e besimit tek drejtësia.
200 milionë euro tingëllojnë shumë në konferenca për shtyp, por shqiptarët kanë parë miliarda euro projekte, reforma dhe fonde ndër vite, pa ndjerë ndryshim real në jetën e përditshme. Rrugë të inauguruara disa herë, spitale me mungesa bazike dhe administratë që vazhdon të funksionojë më shumë me propagandë sesa me standarde.
Ironia është se çdo deklaratë nga Brukseli përdoret menjëherë nga qeveria si vulë suksesi, sikur integrimi europian të ishte pronë e pushtetit dhe jo aspiratë e qytetarëve. Ndërkohë, BE vazhdon të financojë “reforma”, edhe pse shumë shqiptarë ndihen më larg Europës sot sesa para disa vitesh — jo gjeografikisht, por ekonomikisht dhe institucionalisht.
Edhe përfshirja në SEPA apo samitet rajonale prezantohen si fitore historike, ndërsa mijëra të rinj vazhdojnë të largohen çdo muaj drejt vendeve europiane për një jetë më dinjitoze. Kjo mbetet kontradikta më e madhe: Shqipëria po “afrohet” me Europën në letra, por shqiptarët po ikin fizikisht drejt saj, sepse nuk po e gjejnë Europën brenda vendit të tyre.
Në fund, fondet e BE-së kanë vlerë vetëm nëse përkthehen në institucione funksionale, drejtësi reale dhe mirëqenie për qytetarët. Përndryshe, 200 milionë euro mbeten thjesht një tjetër shifër e bukur në konferenca, që ushqen propagandën politike më shumë sesa shpresën e njerëzve.
Foto nga Google Images
Artikulli pregatitur nga ACTVUSA
