“Mami, më fal! Po na marrin të ardhmen, nuk kemi më çfarë të humbim”
“Është e dhimbshme të jetosh këtu.” Me këto fjalë të forta, mes lotësh dhe revolte, një studente shqiptare ka përcjellë dhimbjen e një brezi që ndihet i braktisur, i pambrojtur dhe pa shpresë për të ardhmen në vendin e vet.
Gjatë protestës së studentëve në Tiranë, e reja doli përpara protestuesve për të shprehur atë që, sipas saj, mijëra të rinj përjetojnë çdo ditë: pamundësinë për të ndërtuar një jetë dinjitoze në Shqipëri, largimin e familjarëve në emigrim, kushtet e vështira të banimit dhe mungesën e besimit se institucionet do t’i dëgjojnë.
“Dolëm paqësisht tre muaj, nuk na dëgjoi njeri. Çdo ditë ne këtë do të bëjmë. Do të jemi çdo ditë këtu”, u shpreh studentja, duke paralajmëruar se protesta nuk do të ndalet për sa kohë kërkesat e tyre do të vazhdojnë të mbeten pa përgjigje.
Ajo renditi qartë kërkesat e saj dhe të protestuesve: dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama, përmirësimin e kushteve në konvikte, respektimin e ligjit dhe vendosjen e drejtësisë. Në fjalën e saj, studentja kundërshtoi edhe dhunën ndaj qytetarëve që dalin në rrugë për të kërkuar të drejtat e tyre.
“Çfarë duam ne? E para, dorëheqjen e Ramës, se na e ka nxirë jetën. E dyta, konviktet të jenë të rregullta. E treta, të respektoni rregullat dhe ligjet, të ketë drejtësi. Mos ushtroni dhunë ndaj popullit kur kërkon të drejtën e vet”, tha ajo.
Pas këtyre fjalëve qëndron një realitet që shumë të rinj shqiptarë e njohin nga afër. Studentja tregoi se nuk ka familjarë pranë vetes në Shqipëri, pasi motra, vëllai dhe prindërit e saj ndodhen në emigrim. Vetmia dhe largësia nga njerëzit e dashur e bëjnë edhe më të vështirë përballimin e jetës studentore, ndërsa pasiguria ekonomike e kthen të ardhmen në një shqetësim të përditshëm.
“Unë këtu nuk kam asnjë familjar. Motrën, vëllanë i kam të larguar. Edhe prindërit në emigrim. Prandaj kam dalë këtu”, rrëfeu ajo.
Një nga shqetësimet më të forta të saj lidhet me pamundësinë për të përballuar koston e jetesës dhe për të siguruar një banesë. Ndërsa në qytete ngrihen kulla të reja dhe ndërtime luksoze, shumë të rinj e kanë të vështirë të përballojnë edhe shpenzimet bazë, pavarësisht se punojnë dhe studiojnë për të ndërtuar të ardhmen e tyre.
“Bëjmë kulla të bukura. Ku do të arrijmë ta blejmë ndonjëherë kullën e tyre, me 530 mijë lekë në rrogë? Detyrohemi të jetojmë në shtëpi me goca që nuk i njohim fare”, tha studentja, duke vënë në dukje hendekun mes zhvillimit të dukshëm urban dhe mundësive reale ekonomike të qytetarëve.
Fjalët e saj nuk ishin thjesht një ankesë për kushtet e jetesës. Ishin një dëshmi e dhimbshme e pasigurisë që shoqëron një brez, i cili duhet të mendojë për emigrimin ose të pranojë kushte që nuk përputhen me mundin, arsimimin dhe aspiratat e tij.
Në fund, studentja përcolli edhe një mesazh sfidues ndaj çdo përpjekjeje për të shuar protestën me forcë.
“Le të dhunojnë sa të duan, zërin tonë nuk mund ta mposhtin. Vetëm nëse na vrisni, nuk do të na shihni më këtu. Nuk kemi më çfarë të humbim”, deklaroi ajo.
Titulli që shoqëron këtë moment, “Mami, më fal”, e kthen protestën nga një ngjarje politike në një histori njerëzore. Pas çdo të riu që del në rrugë ka një familje, një nënë që shqetësohet, prindër që shpesh sakrifikojnë larg vendit të tyre dhe fëmijë që duan të ndërtojnë një jetë pa qenë të detyruar të largohen nga Shqipëria.
Këta studentë nuk kërkojnë vetëm kushte më të mira në konvikte. Ata kërkojnë siguri, drejtësi, dinjitet dhe mundësinë për të jetuar në vendin e tyre pa u ndier të huaj në qytetin ku studiojnë.
Një qeveri nuk gjykohet nga lartësia e kullave që ndërton, por nga mundësitë që u krijon qytetarëve të saj. Dhe kur të rinjtë dalin në rrugë duke thënë se nuk kanë më çfarë të humbin, kjo duhet të shërbejë si një alarm serioz për institucionet.
Sepse Shqipëria nuk mund ta quajë veten të zhvilluar nëse të rinjtë e saj nuk shohin një të ardhme brenda kufijve të saj. Një brez që kërkon të drejtën për të jetuar me dinjitet nuk duhet të përballet me dhunë apo shpërfillje. Duhet të dëgjohet.
Foto nga Google Images
Artikulli përgatitur nga ACTVUSA
