Në politikë, fjalët kanë peshë. Por po aq peshë kanë edhe gjestet. Sidomos kur ato lidhen me njerëz që nuk janë politikanë, por qytetarë të zakonshëm.
Gjatë fjalimit të tij në mbledhjen e zgjeruar të grupit parlamentar dhe qeverisë, kryeministri Edi Rama iu referua “asaj nënës me atë fëmijën”, duke bërë një gjest që shumë qytetarë e interpretuan si një imitim të nënës dhe djalit të saj me autizëm, të cilët pak ditë më parë u përballën me ujin me presion dhe sprajin djegës të policisë gjatë protestës pranë Parlamentit.
Për shumë shqiptarë, ky moment nuk u pa si një debat politik. U pa si një moment që preku kufijtë e dinjitetit njerëzor.
Nëse një nënë vendos të dalë në protestë me fëmijën e saj, ajo ka bërë zgjedhjen e saj. Por fëmija nuk mund të kthehet në objekt ironie apo përqeshjeje. Aq më tepër kur bëhet fjalë për një fëmijë me autizëm, i cili nuk ka zgjedhur të jetë pjesë e një përplasjeje politike.
Një shoqëri matet nga mënyra se si trajton më të pambrojturit. Dhe një shtet matet nga mënyra se si i respektojnë ata drejtuesit e tij.
Pamjet e protestës, ku nëna përpiqej të mbronte djalin e saj nga efektet e ujit me presion dhe sprajit djegës, prekën shumë familje shqiptare. Jo sepse ishin të majta apo të djathta, por sepse panë frikën e një fëmije dhe përpjekjen instinktive të një nëne për ta mbrojtur.
Pikërisht për këtë arsye reagimi ndaj fjalimit të Ramës ka qenë kaq i fortë. Shumë qytetarë e panë mënyrën se si ai iu referua nënës dhe fëmijës, të shoqëruar me gjestin që bëri, si mungesë respekti ndaj një familjeje që tashmë kishte kaluar një situatë të rëndë.
Kjo ngjarje ngre një pyetje më të madhe: A duhet që familjet dhe veçanërisht fëmijët me nevoja të veçanta të përfshihen në retorikën politike?
Përgjigjja duhet të jetë jo.
Politika mund të jetë e ashpër. Debati mund të jetë i fortë. Akuzat mund të jenë të shumta. Por ekziston një vijë që nuk duhet kaluar: dinjiteti i fëmijëve dhe i familjeve të tyre.
Një kryeministër nuk gjykohet vetëm për vendimet që merr. Ai gjykohet edhe për mënyrën si flet për qytetarët e tij. Kur në qendër të debatit përfshihet një nënë dhe një fëmijë me autizëm, çdo fjalë dhe çdo gjest marrin një peshë shumë më të madhe.
Sepse pushteti nuk tregohet duke fituar një debat. Pushteti tregohet duke ditur se kur duhet të tregosh empati.
Foto nga Google Images
Artikulli pregatitur nga ACTVUSA
