Gjykata e Lartë vendosi sot të lërë në fuqi masën “arrest me burg” për kryetarin e Bashkisë së Tiranës, Erion Veliaj, duke rrëzuar kërkesën e tij për ndryshimin e masës së sigurisë. Kolegji Penal, i mbledhur në Dhomë Këshillimi më 15 shtator 2026, la në fuqi vendimin e Gjykatës së Posaçme të Apelit.
Por ndërsa vendimi i gjykatës ishte i qartë, reagimi i kryeministrit Edi Rama ishte shumë më tepër se një koment politik.
Rama e nisi reagimin duke thënë se “rregulli e do që vendimet e gjykatave të respektohen” dhe se ai vetë i nënshtrohet gjithnjë këtij rregulli. Por vetëm pak rreshta më pas, kryeministri e cilëson mbajtjen e Veliajt në qeli si një “eksperiment të paparë e të padëgjuar juridik, social dhe ekonomik” dhe ngre pikëpyetje mbi vetë arsyetimin e gjykatës.
Pra, sipas Ramës, vendimi duhet respektuar, por vendimi është njëkohësisht i gabuar, i paprecedentë dhe me pasoja të rënda për Tiranën.
Kjo ngre një pyetje të thjeshtë: ku mbaron respekti për drejtësinë dhe ku fillon ndërhyrja politike mbi të?
Kryeministri nuk është një qytetar i zakonshëm që komenton një çështje gjyqësore. Ai është kreu i qeverisë dhe një prej figurave më të fuqishme politike të vendit. Kur ai del publikisht pas një vendimi të Gjykatës së Lartë për të argumentuar se një kryetar bashkie duhet të mos qëndrojë në burg dhe se vendimi po i kushton qytetit, deklarata e tij nuk mund të shihet thjesht si një opinion personal.
Sidomos kur bëhet fjalë për një zyrtar të lartë të mazhorancës.
Rama e paraqet situatën si një problem të Tiranës, duke thënë se kryeqyteti ka mbetur “pa kokë” dhe se rreth një milion banorë po paguajnë koston e këtij “eksperimenti”. Por pyetja që lind është tjetër: a mund të përdoret funksioni publik i një të zgjedhuri si argument për të anashkaluar një masë sigurie të vendosur nga gjykatat?
Erion Veliaj është nën masën “arrest me burg” në kuadër të një procesi penal. Kjo nuk është një dënim përfundimtar dhe prezumimi i pafajësisë duhet të respektohet deri në një vendim të formës së prerë. Por po aq e rëndësishme është që vendimmarrja mbi masat e sigurisë t’u lihet gjykatave dhe jo presionit politik.
Dhe këtu qëndron paradoksi i deklaratës së Ramës.
Kryeministri thotë se nuk i komenton vendimet e gjykatave përpara formës së prerë, por menjëherë pas kësaj ndërton një argument të gjatë politik se përse vendimi për Veliajn është i padrejtë dhe i dëmshëm.
Nëse ky nuk është komentim i një vendimi gjyqësor, atëherë çfarë është?
Në një shtet demokratik, pushteti politik nuk mund të zgjedhë cilat vendime të drejtësisë i pëlqejnë dhe cilat jo. Sot mund të jetë Veliaj, nesër mund të jetë një zyrtar tjetër, një ish-ministër, një deputet apo një qytetar i zakonshëm.
Prandaj, problemi nuk është vetëm nëse Erion Veliaj duhet të jetë apo jo në qeli. Për këtë duhet të flasin provat, ligji dhe gjykata.
Problemi më i madh është mesazhi që i jepet shoqërisë kur kryeministri i vendit del publikisht për të vënë në dyshim një vendim të Gjykatës së Lartë pikërisht në një çështje që prek një prej njerëzve më të rëndësishëm të pushtetit të tij.
Nëse drejtësia është e pavarur, atëherë duhet të jetë e pavarur edhe kur vendimi nuk i pëlqen kryeministrit.
Sepse nuk mund të kemi një rregull për qytetarët dhe një tjetër për njerëzit e pushtetit.
Dhe ironia më e madhe e gjithë kësaj historie është pikërisht kjo: Rama thotë se “rregulli e do” respektimin e vendimeve të gjykatave, ndërsa i gjithë reagimi i tij është një argument politik kundër vendimit që sapo mori Gjykata e Lartë.
Në fund, drejtësia nuk ka nevojë për mbrojtje nga kryeministri. Ka nevojë që kryeministri, qeveria dhe opozita ta lënë të bëjë punën e saj.
Ja reagimi i Rames:
“Përsëri Tirana pa kokë dhe përsëri kryetari i zgjedhur e i pagëzuar rishtaz nga vetë Kushtetuesja si i vetmi në detyrë dhe i palëvizshëm nga detyra, nuk mund të lëvizë nga qelia ku mbahet pa gjyq!
Po, rregulli e do që vendimet e gjykatave të respektohen dhe unë i nështrohem gjithnjë këtij rregulli, madje as nuk i komentoj vendimet përpara formës së prerë.
Por, përtej faktit që kalvari i Erion Veliajt është unikal në historinë e Europës demokratike dhe gjithashtu faktit që ende nuk shihet gjëkundi prova e rrezikshmërisë ekstreme, e cila mund të arsyetojë kyçjen e pambarimtë në qeli të një të zgjedhuri nga populli, ka një të vërtetë tjetër të hidhur:
Askush s’po do t’ia dijë për koston përditë e më të lartë të të parit kryeqytet në botë, që prej thuajse dy vjetësh jeton me kokë të prerë dhe për haraçin që thuajse 1 milionë banorë duhet t’i paguajnë përditë këtij eksperimenti të paparë e të padëgjuar juridik, social dhe ekonomik.”
Foto nga Google Images
Artikulli përgatitur nga ACTVUSA
